کدخبر: ۲۵۶۰

به گزارش اقتصادنگار، فایننشیال تایمز در گزارشی به بررسی و پیش بینی وضعیت انرژی در سال ۲۰۱۹ پرداخته است. هر یک از موارد ذکر شده در این گزارش بازار را شکل داده و فرصت هایی را بازگو می کند. نخستین و فوری ترین مورد، تاثیر تحریم های ایالات متحده بر ایران است. به نوشته فایینشیال تایمز، ایران سال گذشته حدود ۱/۲ میلیون بشکه نفت در روز صادر می کرد. تا نوامبر ۲۰۱۸ این میزان به ۱/۱ میلیون بشکه در روز کاهش یافته است. اگر تحریم ها به شدت به کار گرفته شوند، ممکن است صادرات نفت را به صفر برسانند- این موضوع هدف ایالات متحده عنوان شده و به این منظور طراحی شده است تا ایران را بار دیگر به میز مذاکره بر سر مسائل هسته ای بکشاند.

اگر ایران مصالحه کرده یا راهی برای دور زدن تحریم ها بیابد، صادرات دوباره افزایش خواهد یافت و قیمت ها احالا سقوط کند. اگر ایالات متحده تحریم ها را به طور کامل به کار گیرد، کاهش صادرات ظرفیت جاری سایر تولید کنندگان را به میزان محدودیت های اعلام شده خواهد رساند و احتمالا قیمت ها را افزایش می دهد. تغییر ۲۰ دلار یا بیشتر نسبت به قیمت های فعلی کاملا ممکن است.

هیچ مسئله دیگری چنین تاثیرات بالقوه ای ندارد و چنین نااطمینانی ایجاد نمی کند.

متغیر دوم عواقب طولانی مدت تری دارد. آیا کسب و کارهای مرتبط با انرژی تصمیمات سرمایه گذاری لازم را برای تأمین منابع و زیرساخت هایی که جهان در دهه آینده و فراتر از آن نیاز دارد، تامین می کند؟ با توجه به آژانس بین المللی انرژی، ۲/۲ تریلیون دلار سرمایه مورد نیاز است که پس از این تاریخ، به ۲/۸ تریلیون دلار در سال افزایش می یابد.

 

سومین مسئله  مربوط به انرژی تجدید پذیر است. هزینه ها کاهش یافته اند و با رضایت عمومی، گذار به اقتصاد کم کربن شکل گرفته است. اما چه کسی سرمایه گذاری خواهد کرد تا این انتقال امکان پذیر باشد؟

بخش انرژی تجدید پذیر بخش های زیادی دارد. صدها شرکت تولید کننده انرژی بادی و خورشیدی وجود دارد، اما بسیاری از آنها به لحاظ مالی محدودند و فاقد ظرفیت برای سرمایه گذاری طولانی مدت در مقیاس جهانی هستند. همچنین آنها نمی توانند تعهدات خود را برای تحقیق و توسعه انجام دهند.  این موضوع برای غلبه انرژی های تجدیدپذیر بر بازاری که تحت تسلط هیدروکربن ها است، ضروری است.  

مورد چهارم از نتیجه ناامید کننده مذاکرات آب و هوایی سازمان ملل در ماه دسامبر در لهستان ناشی می شود. به رغم شواهد فزاینده از آثار تغییرات اقلیمی، پیشرفت های جزیی صورت می گیرد و کسانی که به این موضوع اهمیت می دهند در جستجوی استراتژی جدیدی هستند.

پیام این چهار موضوع این است که در حالی که کمبود فیزیکی انرژی برای پاسخگویی به تقاضای رو به رشد وجود ندارد، هیچ چیز مشخص نیست. این بخش در برابر درگیری های سیاسی و نیز نااطمینانی پیرامون ارزیابی ها، بازسازی و مسئله غیر قابل حل تغییرات اقلیمی آسیب پذیر است.

 

 

 

ارسال نظر