کدخبر: ۸۶۱۲

به گزارش اقتصاد نگار؛ زهره پارسیان فعال دانشجویی در نشریه فرهنگی، اجتماعی، سیاسی ( پردیسان ) صاحب امتیاز دانشگاه فرهنیگان چهارمحال و بختیاری نوشت:

 

حرف و حدیث‌ها دبارۀ دانشگاه فرهنگیان این بار پیرامون مسائلی تلخ‌تر و عجیب‌تر بود. گویا ابلاغ شده است که دانشگاه فرهنگیان زیرمجموعۀ پیام‌نور شود! با این استدلال که دانشگاه فرهنگیان یک دانشگاه اضافی است. مانع ایجاد فرصت‌های شغلی برای دیگر تحصیل‌کرده‌گان دانشگاه‌های کشور. حال بگذریم از اینکه این توجیه بی‌پایه، تمام دانشگاه‌های مسئولیت‌محور کشور را زیر سوال می‌برد و بگذریم از اینکه نظام یکصد سالۀ تربیت‌معلم در ایران چگونه الآن اضافی و مانع فرصت‌های شغلی قلمداد می‌شود.

وقتی ابلاغ‌ها جدی‌تر می‌شود؛ باز هم رهبری با تاکیدهای پی‌درپی‌شان عملاً از حذف دانشگاه فرهنگیان جلوگیری کردند. اما قضیه همین‌جا تمام نشد. از ترم گذشته شاهد ارائه شدن دروس عمومی و تربیتی به صورت مجازی بودیم. دربارۀ دروس عمومی که جای حرفی نیست. حتی می‌توان آن را نکتۀ مثبتی دانست در جهت بهره بردن از آموزش الکترونیک. اما مسئله اینجاست که دروس تربیتی به عنوان دروس اختصاصی دانشگاه فرهنگیان چرا باید مجازی ارائه شود؟ دروسی که زمینه‌ساز مهارت معلمی است. مبتنی بر تعامل فعال استاد با دانشجو و ارتباط پایدار در جهت یادگیری. علت را که جویا شدیم؛ کمبود بودجه و نبود استاد را بهانه کردند. برخی هم از مزایای آموزش الکترونیک سخن گفتند. حال بگذریم از اینکه در عین اهمیت این دروس تربیتی، همان سه جلسه کلاس حضوری نیز برگزار نشد. اگر برگزار شد تدریسی صورت نگرفت. اگر تدریس اتفاق افتاد در این اندک زمان راه به جایی نبرد. وقتی که حتی استاد هم اطلاع دقیقی از سازوکار امتحان و درس نداشت.

ماجرا ادامه یافت تا به مجازی شدن دروس تخصصی رشته‌های مختلف رسید. سرفصل‌های تخصصی که در تمام دانشگاه‌ها جز مهم‌ترین دروس هر رشته محسوب می‌شود. این بار هم که علت را جویا شدیم مسئلۀ کمبود بودجه را بهانه کردند. اما آیا واقعاً مسئله بودجه است؟ دانشگاهی که برای ارائه دروس تخصصی دانشجویانش به صورت حضوری بودجه کافی در اختیار ندارد؛ بودجه‌اش کجا هزینه می‌شود؟ اولویت بالا‌تر از آموزش اثربخش و باکیفیت در دانشگاه چیست؟ هرچند که در پذیرش بی‌سابقۀ دانشگاه فرهنگیان در دو سال اخیر به زیرساخت‌ها توجهی نشد؛ اما قطعاً در اختصاص بودجه، این نکته مورد توجه بوده است. همۀ شواهد حاکی از این است که بودجه تنها بهانه‌ای است. بهانه‌ای برای توجیه مجازی کردن مرحله به مرحلۀ دروس دانشگاه فرهنگیان. اما آنچه در نگاهی عمیق‌تر خودنمایی می‌کند؛ این مسئله است که آیا مجازی کردن دروس تربیتی و تخصصی دانشگاه فرهنگیان مقدمه‌چینی برای رفتن در زیرمجموعۀ پیام‌نور نیست؟ حال که اقدامات آشکار و ابلاغ‌های صریح مؤثر نبوده؛ هدف این نیست که در پوشش مجازی کردن دروس، مرحله به مرحله همان سیاست قبلی اجرا گردد؟ فعلاً که همۀ پاسخ‌ها دربارۀ کمبود بودجه است. حال ما که نمی‌دانیم بودجه آموزشی دانشگاه کجا خرج می‌شود.

ارسال نظر